Het huis van Wellust

Geen bord, geen deurbel, maar wie erlangs liep, voelde een trilling in de lucht, alsof de muren zelf ademden.

Geplaatst op: 31-08-2026
Door: Ton Haex, in de categorie: De Meesterverteller
Trefwoorden: Meesterverteller • Huisn Van Wellust • Verhaal

Verhaal uit de De Meesterverteller 1

Aan de rand van de stad, waar de straatlantaarns ophielden en alleen het zachte neon van een verlaten motel flikkerde, stond een huis dat niemand claimde.

Geen bord, geen deurbel, maar wie erlangs liep, voelde een trilling in de lucht, alsof de muren zelf ademden. Men noemde het fluisterend het Huis van Wellust. Mira, een jonge schilderes die worstelde met inspiratie, kwam er terecht na een nacht dwalen. Haar doeken bleven leeg de laatste weken, en elke penseelstreek voelde als een leugen. Ze zocht geen antwoorden, maar een ontsnapping.

Voor het huis stond een man met een gezicht dat glansde alsof het nat was van regen. Hij stelde zich voor als Lucan, de gastheer. “Iedereen die hier binnengaat,” zei hij, “vindt wat hij het meest verlangt. Maar onthoud: verlangen is een wolf met twee magen. Eén die voedt, en één die vreet.” Oplopende actie Mira trad binnen. Het huis rook naar rozen en brandend hout, maar er zat een ondertoon in: iets ijzerachtigs, als bloed dat nooit stolt. Elke kamer had een eigen sfeer.

In de eerste kamer hoorde ze muziek die zoet haar huid deed trillen; in de tweede kamer verschenen gezichten die haar met ogen vol belofte aankeken. Ze voelde zich groter, lichter, alsof haar lichaam niet meer uit botten maar uit verlangen bestond. Een stem fluisterde: Schilder dit, en je zult beroemd worden. Schilder dit, en je zult gezien worden. Lucan liep achter haar aan, zijn handen gevouwen alsof hij bad. “Wellust is geen zonde, Mira. Het is een deur.

Maar deuren kunnen leiden naar tuinen óf ravijnen.” In de derde kamer stond een spiegel. Geen gewone: het oppervlak golfde als water. Toen Mira erin keek, zag ze zichzelf niet met lege handen, maar met doeken die gloeiden van kleur. Mensen stonden in rijen om haar kunst te kopen, hun ogen vol begeerte. Ze voelde een hitte, een dorst die haar keel dichtkneep. Ze stak haar hand naar de spiegel uit. Het wateroppervlak brandde koud.

Plots hoorde ze een stem, maar niet die van Lucan. Het was haar eigen stem, uit de spiegel: “Wat je hier schildert, leeft alleen zolang je blijft geven. Als je stopt, eet het je op.” De beelden achter het glas veranderden. Ze zag kunstenaars die ze bewonderde, hun gezichten verwrongen, hun handen bloederig van doeken die hen leegzogen. Ze schilderden niet meer om te leven, maar leefden om te schilderen. Wellust had hun honger eindeloos gemaakt. Lucan stond vlakbij, zijn ogen zwart als uitgebrande kolen. “Je hebt een keuze, Mira. Stap erin en voel de extase van erkenning, de aanraking van duizend ogen. Of draai je om en leef verder in leegte.”

De lucht werd dik, de geur van rozen sloeg om naar rotte bloemen. Mira’s hart bonsde. Ze voelde de wolf met twee magen in zich: één die haar dorst voedde, één die haar zou verslinden. Ze pakte haar penseel uit haar tas, hield het voor zich als een wapen. Met een scherpe streek kraste ze over het spiegeloppervlak. Het water trilde, spleet, en de beelden braken open in rook. Een kreet, of misschien een lach, vulde de kamer. Lucan’s glimlach brak. Zijn natte gezicht droogde op tot craquelé, en hij verdween als stof in zonlicht.

Mira stond weer in de hal. Het huis was stil, leeg, slechts een geur van as bleef hangen. Buiten hing de ochtend scheef boven de stad. Haar penseel voelde zwaar, maar niet leeg. Ze wist dat wellust in haar zou blijven — als wolf, als brand. Maar ze had gezien wat er gebeurde als je die honger alles liet worden. Ze besloot terug te keren naar haar atelier, niet om te schilderen voor hongerige ogen, maar om het vuur te temmen, te gebruiken, zonder zichzelf te verliezen.

Het huis stond er nog, stil als een adem die wacht. Voor de volgende bezoeker die dacht dat verlangen een onschuldige gastheer was.

Auteursnotitie

Het woord “wellust” inspireerde me om een verhaal te schrijven over de dunne lijn tussen verlangen als creatieve kracht en verlangen als vernietigende obsessie. Ik koos voor een duister, bijna gotisch surrealisme: het huis als belichaming van wellust, en Lucan als verleider die haar de keuze voorhoudt. De spiegel toont niet enkel begeerte, maar ook de consequenties van grenzeloos toegeven aan die drang. Het thema dat onder de oppervlakte sluimert: menselijke verlangens zijn niet fout, maar zodra ze onstilbaar worden, slokken ze je op. De wolf met twee magen symboliseert dat wellust zowel voedt als verteert — afhankelijk van wie de teugels vasthoudt.

Waar reizen, AI en verbeelding samenkomen in verhalen, beelden en digitale experimenten.

Nieuwsgierig blijven is misschien wel de mooiste reis die je kunt maken. Bedankt dat je een stukje met mij meereist.

© Alle rechten voorbehouden, © 2026

☕ Steun mijn creatieve werk