Waarom ik liever wacht op Operator

Laat ik meteen met de deur in huis vallen: ik geloof in de kracht van AI. Sterker nog, ik werk er dagelijks mee. Maar zodra het technisch wordt – echt technisch – haak ik af. Niet omdat ik het niet kan leren, maar omdat ik liever mijn tijd besteed aan het bedenken van goede toepassingen dan aan het uitvogelen van de juiste code. En precies daarom wacht ik liever op Operator, het nieuwe AI-platform van OpenAI. Geen scripts, geen frameworks, geen geklooi met dependencies. Gewoon: een AI die doet wat jij wil, op een manier die je begrijpt.

Eerder schreef ik al over de aankondiging van Operator op mijn LinkedIn pagina. In deze blog neem ik je mee in mijn overwegingen, mijn ervaringen en waarom ik denk dat wachten op Operator geen achterstand is, maar een bewuste stap vooruit.

AI agents: de droom én de drempel

De laatste tijd hoor je steeds meer over AI agents: systemen die zelfstandig taken uitvoeren, communiceren, informatie verzamelen en zelfs samenwerken met andere agents. Klinkt als sciencefiction, maar het bestaat echt. En het is veelbelovend.

Je kunt je zo’n agent voorstellen als een digitale assistent die je niet telkens hoeft te vertellen wat hij moet doen. Je traint hem één keer goed, en daarna weet hij uit zichzelf wat de bedoeling is. Hij onthoudt, redeneert en onderneemt actie. Veel verder dan een simpele chatbot dus.

Maar – en hier komt het keerpunt – de meeste systemen waarmee je dit nu kunt bouwen, zijn gemaakt door en voor techneuten. Je hebt tools als LangChain, CrewAI of AutoGen, die allemaal fantastische mogelijkheden bieden. Maar zodra je dieper kijkt, zie je ook wat er onder de motorkap zit: Python-code, workflows, geheugenmodellen, API-sleutels, foutafhandeling, sandboxing… het is geen terrein waar je even met een kop koffie doorheen fietst.

En dus bleef ik hangen in een soort niemandsland. Gefascineerd, maar niet mee-ontwikkelend. Nieuwsgierig, maar niet meebouwend. Totdat OpenAI ineens met iets nieuws kwam.

Operator: AI voor mensen zoals ik

Toen OpenAI Operator aankondigde, voelde ik meteen: dit is iets anders. Geen AI-bouwpakket vol losse onderdelen, maar een samenhangend systeem waarin je zelf bepaalt hoe een AI zich moet gedragen, wat hij mag weten, en welke tools hij mag gebruiken. En het mooiste: dat alles binnen een vertrouwde omgeving zoals ChatGPT.

Je hoeft geen eigen server op te zetten. Je hoeft geen ingewikkelde libraries te installeren. Je kunt instructies geven via een natuurlijke interface, context meegeven en zelfs geheugen instellen. Kortom: je bouwt een digitale assistent, maar zonder dat je eerst een technische opleiding hoeft te volgen.

Dat is precies wat ik zoek. Niet omdat ik gemakzuchtig ben, maar omdat ik mijn energie liever steek in de inhoud dan in de infrastructuur.

De spanning tussen willen en kunnen

De afgelopen maanden heb ik vaak getwijfeld of ik niet tóch moest instappen. “Je leert het wel,” zei een vriend. “Er zijn genoeg tutorials.” En dat klopt. De community rond AI agents is levendig en behulpzaam. Maar toch bleef het wringen.

Ik merkte dat ik me meer bezighield met het proberen snappen van de tooling dan met het bedenken van toepassingen. En dat werkt voor mij niet. Als ik ergens enthousiast over ben, wil ik er meteen iets mee kunnen doen. Iets maken. Iets vormgeven. Niet eerst drie avonden stoeien met een error in een Jupyter Notebook omdat er weer een dependency mist.

Ik heb bijvoorbeeld geprobeerd een agent op te zetten die automatisch LinkedIn-berichten verzamelt, analyseert en omzet in inzichten. Een mooi idee. Maar ik zat meer tijd te besteden aan het configureren van omgevingen dan aan het verfijnen van het concept. Toen dacht ik: dit klopt niet. Ik wíl dit helemaal niet zo. Ik wil bouwen zonder te verdwalen.

En dat was het moment waarop ik besloot: ik wacht op Operator.

Wachten is geen stilstand

Wat ik belangrijk vind om te benadrukken: wachten betekent voor mij niet stilstaan. Ik blijf werken met ChatGPT, ik test nieuwe functies, ik lees me in. Maar ik kies ervoor om niet mee te doen aan de race om zelf AI agents te bouwen via technische omwegen.

In plaats daarvan richt ik me op wat ik wél kan en wil doen:

• Leren hoe ik een AI het beste kan aansturen.
• Begrijpen hoe geheugen werkt in conversaties.
• Nadenken over ethiek, privacy en verantwoordelijkheid.
• Scenario’s uitwerken voor assistenten die ik later met Operator wél wil bouwen.

Door me daar nu op te richten, bouw ik een stevige basis. En zodra Operator beschikbaar komt in Nederland – want dat is nu nog niet zo – ben ik er klaar voor. Niet als iemand die alles al gebouwd heeft, maar als iemand die precies weet wát hij wil bouwen.

Een kleine omweg over toegankelijkheid

Wat mij opvalt in het huidige AI-landschap, is dat de toegang tot krachtige AI-toepassingen vaak beperkt blijft tot mensen met technische vaardigheden. Dat is jammer. Want ik geloof dat juist mensen met ervaring, met creativiteit, met visie – mensen zoals jij en ik – de beste ideeën hebben over wat AI zou kúnnen doen.

Alleen… we worden nu vaak buitengesloten omdat de tools niet voor ons ontworpen zijn. Je moet een infrastructuur opzetten, tokens genereren, logging inschakelen, foutafhandeling schrijven – daar haken veel mensen gewoon op af. En terecht.

Operator lijkt dat te doorbreken. OpenAI lijkt eindelijk te snappen dat AI niet alleen een speeltje voor developers is, maar een krachtig hulpmiddel voor iedereen die professioneel denkt, creatief werkt of simpelweg hulp kan gebruiken.

En dat stemt me hoopvol.

Wat wil ik straks bouwen?

Ik fantaseer er al een tijdje over. Wat zou ik doen als Operator straks ook in Nederland beschikbaar is?

Misschien begin ik met een AI-redacteur die me helpt bij het structureren van blogideeën, zinnen voorstelt in mijn stijl en suggesties doet op basis van mijn eerdere publicaties.

Of een AI-vraagbaak voor senioren, waarmee mensen laagdrempelig vragen kunnen stellen over technologie, AI en digitale veiligheid – zonder bang te zijn dat ze iets verkeerd doen.

Of een creatieve brainstormpartner, die me helpt bij het ontwikkelen van nieuwe projecten, beeldideeën of boekconcepten, op basis van mijn voorkeuren en mijn eerdere werk.

Dat zijn geen wilde dromen. Dat zijn concrete ideeën waarvoor ik de kennis en ervaring al in huis heb – en waarvoor Operator straks precies de juiste technische brug biedt.

En tot die tijd?

Tot het zover is, blijf ik schrijven, lezen, experimenteren met prompt-technieken en met ChatGPT-conversaties waarin ik context en geheugen test. Ik gebruik AI dagelijks – maar op mijn manier.

En soms, heel soms, probeer ik toch nog even iets met een open-source agent. Gewoon om te voelen hoe ver ik zou komen. Maar meestal bevestigt dat alleen maar mijn eerdere conclusie: Operator is voor mij de betere weg.

Afsluitend

We leven in een tijd waarin AI zich razendsnel ontwikkelt. De tools van vandaag zijn morgen alweer ingehaald. Maar dat betekent niet dat je overal achteraan moet hollen. Soms is stilstaan, kijken en kiezen de slimste route.

Ik heb mijn keuze gemaakt. Ik wacht op Operator. Omdat ik geloof dat technologie pas écht werkt als ze aansluit op hoe mensen werken. En omdat ik vertrouwen heb in wat ik straks met Operator kan bouwen – op mijn manier, in mijn tempo, met mijn stijl.

Dus nee, ik ben geen techneut. Maar ik ben wel nieuwsgierig, leergierig en klaar voor de volgende stap. Zodra Operator die mogelijk maakt.