Mijn website, Substack of sociale media

Waar wil ik eigenlijk dat mijn lezers terechtkomen?

Geplaatst op: 20-08-2026
Door: Ton Haex, in de categorie: Ai & Technologie
Trefwoorden: Bluesky • Chatgpt • Notes • Privacy

Ik schrijf behoorlijk veel

Over waarom ik twee jaar geleden afscheid nam van de sociale-media-apps, waarom ik toch nieuwsgierig ben naar Bluesky en Notes en waarom mijn eigen website uiteindelijk mijn digitale thuisbasis blijft. Ik schrijf behoorlijk veel.

Op mijn website, op Substack en regelmatig op LinkedIn. Ik schrijf verhalen, artikelen over AI en technologie, praktische kennisgidsen en af en toe gewoon iets omdat ik onderweg een onderwerp tegenkom waarvan ik denk: daar wil ik iets mee.

En natuurlijk wil ik dat die stukken worden gelezen. Daar begint tegenwoordig onmiddellijk een probleem. Want zodra je iets hebt geschreven, moet je het blijkbaar ook overal onder de aandacht brengen. Facebook, Instagram, LinkedIn, Bluesky, Substack Notes en waarschijnlijk zijn er tegen de tijd dat je dit leest alweer twee nieuwe platforms bijgekomen.

  • Je moet zichtbaar zijn.
  • Je moet een publiek opbouwen.
  • Je moet regelmatig posten.
  • Je moet reageren.
  • Je moet vooral het algoritme tevreden houden.

Alleen heb ik daar een paar jaar geleden al een vrij rigoureuze beslissing over genomen. Ik ben ermee gestopt.

Niet met schrijven. Niet met publiceren. Maar wel met het idee dat ik de hele dag sociale media bij me moet dragen.

Twee jaar geleden gooide ik de apps eraf

Ongeveer twee jaar geleden heb ik afscheid genomen van vrijwel al die sociale-media-apps.

Facebook eraf. Instagram eraf. En de rest kon er wat mij betreft achteraan. Ik gebruik ze niet meer. En weet je wat het aardige is? Ik mis ze ook niet.

Ik hoef niet meer even snel te kijken wat er op Facebook gebeurt om een half uur later te ontdekken dat ik inmiddels naar een filmpje zit te kijken van iemand die in Canada een tuinhuis bouwt. Waarschijnlijk een prachtig tuinhuis. Maar ik was helemaal niet van plan een tuinhuis te bouwen.

Dat is volgens mij een van de slimste trucs van sociale media. Je opent zo'n app omdat je zelf iets wilt en twintig minuten later heeft de app besloten waar jíj mee bezig bent. Daar wilde ik vanaf. En dat gaf rust.

Ik ben niet tegen sociale media

Dat wil ik er wel bij zeggen. Ik ben niet principieel tegen sociale media. Ik vind het internet juist fantastisch als plek waar mensen elkaar kunnen vinden, ideeën kunnen uitwisselen en dingen kunnen ontdekken. Ik ben er tenslotte al heel lang mee bezig.

Waar ik steeds minder behoefte aan heb, is het systeem eromheen. Dat voortdurende trekken aan mijn aandacht. De meldingen. Het eindeloos scrollen. De gedachte dat ik iets mis wanneer ik een dag niet kijk. En vooral het idee dat ik als schrijver of maker voortdurend aanwezig zou moeten zijn om niet vergeten te worden.

Daar geloof ik steeds minder in. Sterker nog: ik denk dat voortdurend zichtbaar proberen te zijn uiteindelijk ten koste kan gaan van hetgeen waarvoor je zichtbaar wilt zijn. Want wanneer moet je nog iets maken?

Een artikel over Bluesky en Notes zette me opnieuw aan het denken

Onlangs las ik een artikel van een artikel van Burk waarin hij Bluesky vergelijkt met Substack Notes. Dat vond ik interessant.

Niet zozeer omdat ik dringend op zoek ben naar een nieuw sociaal netwerk. Integendeel. Maar omdat Bluesky en Notes misschien een ander soort gebruik mogelijk maken. Burk maakt daarbij een interessant onderscheid.

Bluesky is een open sociaal netwerk. Je kunt er mensen bereiken die helemaal niets met jouw website of nieuwsbrief te maken hebben en je kunt ze vervolgens ergens anders naartoe sturen. Notes werkt anders. Daar bevind je je al binnen de wereld van Substack. De mensen die je daar tegenkomt zijn lezers, schrijvers en andere mensen die bewust op dat platform aanwezig zijn. Dat zette mij aan het denken. Want misschien hoef ik niet terug naar sociale media. Misschien kan ik sommige sociale functies gewoon opnieuw gebruiken, maar dan veel bewuster.

Bluesky gebruik ik eigenlijk nog te weinig

Ik heb Bluesky, maar ik gebruik het nog te weinig. Terwijl het idee erachter mij eigenlijk wel aanspreekt. Ik zou Bluesky willen gebruiken zoals ik vroeger Twitter gebruikte. Niet als een plek waarvoor ik een complete contentstrategie nodig heb.

  • Gewoon als een openbaar plein.
  • Een korte gedachte.
  • Een link naar iets wat ik interessant vind.
  • Een foto.
  • Een opmerking over iets wat die dag gebeurt.
  • Een reactie op iemand anders.

Of af en toe een verwijzing naar iets wat ik zelf heb geschreven. Dat losse karakter vond ik vroeger juist aardig aan Twitter. Je hoefde niet van iedere gedachte een artikel van vijftienhonderd woorden te maken. Soms heb je gewoon iets te zeggen. Zeg het dan. En ga daarna weer verder.

Zo zou ik Bluesky graag wat vaker willen gebruiken. Maar er zit voor mij wel een belangrijke voorwaarde aan: Bluesky moet iets zijn wat ik gebruik. Het mag niet iets worden wat mij gaat gebruiken.


Met Notes wil ik eigenlijk hetzelfde

Substack Notes zie ik op ongeveer dezelfde manier. Maar dan binnen een andere omgeving. Notes is voor mij een soort Twitter binnen de Substack-gemeenschap. En juist dat vind ik aantrekkelijk.

De mensen die daar rondlopen zijn immers al op Substack. Ze lezen. Ze schrijven. Ze publiceren. Ze reageren op elkaar. Daarmee ontstaat een ander soort omgeving dan op een algemeen sociaal netwerk. Ik kan er een gedachte delen die tijdens het schrijven bij me opkomt.

  • Een foto plaatsen.
    • Een vraag stellen.
  • Reageren op een stuk van iemand anders.
  • Of gewoon vertellen dat ik iets nieuws heb gepubliceerd.

Maar ook daar wil ik niet in de valkuil stappen dat ik ineens ga nadenken over hoeveel Notes ik per dag moet plaatsen. Drie per dag? Vijf? 's Morgens om acht uur eentje omdat het algoritme dan blijkbaar net wakker is? Nee. Daar ben ik nu juist vanaf.

Notes als koffiehoek

Ik vind een andere vergelijking veel leuker. Mijn Substack-publicaties zijn de stukken waarvoor ik echt ga zitten. Notes is de koffiehoek. Je loopt binnen. Er zitten wat mensen. Je hoort een gesprek. Je zegt iets. Iemand reageert. Misschien ontstaat er een discussie. Soms vertel je waar je mee bezig bent. En daarna ga je weer verder.

Je blijft tenslotte ook niet acht uur per dag naast het koffieapparaat staan omdat je bang bent anders een gesprek te missen. Tenminste, dat lijkt me niet gezond. Zo wil ik Notes gebruiken. Niet als groeimachine. Wel als ontmoetingsplek.

Bluesky en Notes krijgen daarmee ieder hun eigen functie

Op het eerste gezicht lijken Bluesky en Notes behoorlijk op elkaar. Korte berichten. Reacties. Volgen. Delen. Maar voor mij kunnen ze toch een verschillende rol krijgen.

Bluesky is het openbare plein. Daar kan ik iedereen tegenkomen. Mensen die geïnteresseerd zijn in AI, fotografie, technologie, natuur, websites, politiek, schrijven of iets heel anders.

Notes is de koffiehoek van Substack. Daar zit ik tussen mensen die bewust gekozen hebben voor lezen, schrijven en nieuwsbrieven.

Op beide plekken wil ik hetzelfde uitgangspunt hanteren: kort, spontaan en alleen wanneer ik iets te zeggen heb. Geen verplicht nummer. Geen contentkalender. Geen dagelijkse jacht op likes. Heb ik drie dagen niets te melden? Dan meld ik drie dagen niets. De aarde zal vermoedelijk gewoon blijven draaien.

En LinkedIn dan?

LinkedIn is voor mij een wat aparte categorie. Dat gebruik ik nog wel, vooral omdat daar in de loop der jaren een netwerk is ontstaan rond onderwerpen waar ik zelf mee bezig ben.

  • AI.
  • Websites.
  • Fotografie.
  • Technologie.
  • Mijn projecten.

Daar kan een bericht over mijn ChatGPT Kennisgids bijvoorbeeld iemand bereiken die mij helemaal niet via mijn website of Substack volgt. Dat vind ik waardevol.

Maar ook daar probeer ik steeds minder naar de cijfers te kijken. Een bericht met honderd likes is leuk. Maar als vijf mensen daardoor op mijn website terechtkomen, verder gaan kijken en iets ontdekken waarvan ze denken hé, dat is interessant, vind ik dat uiteindelijk waardevoller. Een like is een seconde. Nieuwsgierigheid kan veel langer duren.

Mijn website werkt fundamenteel anders

En daarmee kom ik bij de plek die voor mij steeds belangrijker wordt. Mijn eigen website. Daar geldt een compleet andere logica. Een bericht op een sociaal netwerk is vooral bedoeld voor vandaag. Een pagina op mijn website kan morgen nog worden gevonden. Volgende maand. Volgend jaar. Misschien over vijf jaar.

Dat merk ik steeds meer nu mijn website groter wordt. Er staan niet alleen blogs. Er ontstaan complete kennisgidsen. Projectpagina's. Verhalen. Fotografie. Mijn Neural Garden. Mijn werk rond ChatGPT en Midjourney. Het Praktijkhandboek RapidWeaver Elements. En allerlei andere dingen die in de loop van de tijd met elkaar verbonden raken. Daardoor is mijn website allang geen digitaal visitekaartje meer. Het wordt een verzameling van wat ik maak, leer, ontdek en belangrijk genoeg vind om te bewaren.

Van berichten naar kennis

Daar zit voor mij een belangrijk verschil. Stel dat ik twintig losse berichten over ChatGPT op LinkedIn zet. Dan heb ik twintig berichten. Na een paar maanden zijn ze vrijwel allemaal verdwenen in de tijdlijn. Maar wanneer ik diezelfde kennis bij elkaar breng, opnieuw schrijf, orden, aanvul en met elkaar verbind in mijn ChatGPT Kennisgids, gebeurt er iets anders. Dan ontstaat samenhang.

En daarmee verandert informatie langzaam in kennis. Hetzelfde gebeurt met mijn Praktijkhandboek RapidWeaver Elements. Ik zou iedere ontdekking die ik doe als afzonderlijk bericht kunnen publiceren. Maar door alles bij elkaar te brengen ontstaat iets dat steeds bruikbaarder wordt. Dat vind ik inmiddels veel interessanter dan de vraag hoeveel mensen mijn laatste bericht hebben geliket.


Mijn website is van mij

Er speelt nog iets. Op vrijwel ieder platform ben ik uiteindelijk te gast.

  • LinkedIn kan zijn algoritme veranderen.
  • Substack kan nieuwe keuzes maken.
  • Bluesky kan zich anders ontwikkelen dan we nu verwachten.
  • Facebook en Instagram hebben in het verleden al vaak genoeg laten zien hoe snel de spelregels kunnen veranderen.

Mijn website is anders. Daar bepaal ik zelf wat waar staat.

  • Ik bepaal hoe onderwerpen met elkaar verbonden zijn.
  • Ik kan een artikel na drie jaar opnieuw aanpassen.
  • Ik kan een kennisgids uitbreiden.
  • Ik kan iets verwijderen wanneer ik er inmiddels anders over denk.

En er is geen algoritme dat na zes uur besluit dat mijn artikel oud nieuws is. Dat woordje mijn is daarom belangrijker geworden dan ik vroeger dacht.

En toch heeft Substack iets wat mijn website niet heeft

Als mijn website mijn basis is, waarom publiceer ik dan ook op Substack? Omdat Substack iets heeft wat mijn website veel moeilijker kan bieden. Een gemeenschap. Mensen kunnen zich abonneren. Mijn nieuwe stukken komen rechtstreeks bij hen terecht. Ze kunnen reageren. Er ontstaan gesprekken. Ik ontdek andere schrijvers.

En langzaam ontstaat er een groep mensen die vaker terugkomt. Dat directe contact vind ik waardevol. Daarom zie ik Substack ook niet als concurrent van mijn website. Ze vullen elkaar aan. Mijn website bewaart. Substack brengt. Dat is misschien wel de eenvoudigste manier om het verschil te omschrijven.

Sociale media mogen de wegwijzers zijn

Daarmee begint mijn ideale model steeds duidelijker te worden. In het midden staat mijn website. Daar bouw ik. Daarnaast staat Substack. Daar publiceer ik langere stukken en bouw ik een band op met lezers. Daaromheen kunnen een paar kleinere wegen lopen. LinkedIn. Bluesky. Notes.

Niet als bestemmingen waar ik de hele dag aanwezig moet zijn. Maar als wegwijzers.

  • Hé, ik heb iets gemaakt.
  • Dit kwam ik tegen.
  • Hier moest ik om lachen.
  • Wat vinden jullie hiervan?
  • Daar heb ik uitgebreider over geschreven.

Dat is voor mij genoeg.

Ik wil geen beheerder van mijn eigen zichtbaarheid worden

Dat is misschien wel de belangrijkste conclusie. Er is tegenwoordig een complete industrie ontstaan rond online zichtbaarheid.

  • Je moet publiceren volgens schema.
  • Je moet weten wanneer je doelgroep online is.
  • Je moet engagement creëren.
  • Je moet reageren.
  • Je moet video maken.
  • Je moet korte teksten maken.
  • Je moet lange teksten maken.
  • Je moet persoonlijk zijn.
  • Je moet deskundig zijn.

En uiteraard moet je vooral authentiek zijn. Liefst volgens een contentkalender. Ik krijg al vermoeidheidsverschijnselen terwijl ik het opschrijf. Ik wil helemaal geen fulltime beheerder van mijn eigen zichtbaarheid worden.

  • Ik wil dingen maken.
  • Ik wil leren.
  • Experimenteren.
  • Fotograferen.
  • Programmeren.
  • Schrijven.

En als daar iets uitkomt waarvan ik denk dat anderen er iets aan kunnen hebben, wil ik het delen. Dat is mijn strategie.

AI maakt mijn eigen plek misschien nog belangrijker

Er komt nog een ontwikkeling bij. De manier waarop mensen informatie zoeken verandert. We gebruiken Google, maar steeds vaker ook ChatGPT en andere AI-systemen. Zoekmachines geven zelf antwoorden. AI kan informatie uit allerlei bronnen combineren.

Sommige mensen denken daarom dat websites minder belangrijk worden. Ik denk eigenlijk het tegenovergestelde. Goede websites kunnen juist belangrijker worden. Want al die systemen hebben bronnen nodig. En mensen die verder willen kijken dan een automatisch antwoord hebben plekken nodig waar de oorspronkelijke kennis te vinden is.

Wanneer mijn kennis verspreid staat over honderden oude sociale-mediaberichten, is die nauwelijks nog terug te vinden. Wanneer ik haar op mijn eigen website structureer, verbind en onderhoud, ontstaat een bron. Daar wil ik veel liever mijn tijd in steken.

Maar ik schrijf uiteindelijk voor mensen

Ik bouw mijn website natuurlijk niet voor Google. Ook niet voor ChatGPT. En al helemaal niet voor een algoritme waarvan niemand precies weet wat het morgenochtend belangrijk vindt. Ik schrijf voor mensen.

Voor iemand die iets tegenkomt en denkt: Volgens mij heeft Ton daar ooit iets over geschreven.

Dat vind ik eigenlijk een prachtige functie voor een website. Dat mensen niet iedere ochtend hoeven te kijken of ik iets nieuws heb gepubliceerd. Maar dat ze weten: daar kan ik iets vinden. Dan ben je niet langer alleen maar zichtbaar. Dan word je een bestemming.

Mijn digitale huis

Misschien is dat uiteindelijk de beste vergelijking. Mijn website is mijn digitale huis.

  • Er staat een boekenkast.
  • Er liggen verhalen.
  • Er is een werkplaats waar half afgemaakte ideeën rondslingeren.
  • Er staat fotografie aan de muur.
  • Er is een kamer met AI-experimenten.
  • Er ligt ergens een stapel handleidingen.

En waarschijnlijk staat er ook nog iets waarvan ik zelf niet meer precies weet waarom ik het ooit heb bewaard. Zoals in ieder fatsoenlijk huis. Substack is de plek waar ik regelmatig de deur openzet en mensen uitnodig om iets nieuws te komen lezen. Notes is de koffiehoek waar we nog even napraten. Bluesky is het plein buiten waar ik zo nu en dan iemand tegenkom. LinkedIn is een van de straten waar veel bekenden langskomen Facebook en Instagram? Daar kom ik al twee jaar niet meer. En wonder boven wonder heb ik de weg naar huis nog steeds gevonden.

Waar wil ik uiteindelijk dat mijn lezers terechtkomen?

Dus terug naar de vraag waarmee ik begon. Mijn website, Substack of sociale media: waar wil ik eigenlijk dat mijn lezers terechtkomen? Het antwoord is niet één plek.

  • Ik vind het prachtig wanneer iemand mijn stukken op Substack leest.
  • Ik waardeer een goed gesprek op Notes.
  • Ik wil Bluesky vaker gebruiken voor korte gedachten en ontdekkingen.
  • En LinkedIn blijft nuttig om mensen te bereiken die ik op andere plekken misschien niet zou tegenkomen.

Maar uiteindelijk wil ik dat er één plek is waar alles samenkomt. Mijn website. Niet omdat iedereen daar iedere dag moet komen kijken. Juist niet. Maar omdat daar langzaam iets ontstaat dat groter wordt dan het laatste bericht dat ik heb gepubliceerd.

  • Een archief.
  • Een werkplaats.
  • Een kennisbank.

En steeds meer een weerspiegeling van alles waar ik nieuwsgierig naar ben. Daar wil ik mijn tijd in steken. Want twee jaar zonder al die sociale-media-apps heeft me in ieder geval één ding geleerd:

  • ik hoef niet overal aanwezig te zijn om iets te betekenen.
  • Ik moet vooral zorgen dat wat ik maak ergens goed te vinden is.

Sociale media mogen mensen daarop wijzen. Substack mag mensen uitnodigen om mee te lezen en het gesprek aan te gaan. Maar mijn website is de plek waar ik bouw aan iets dat mag blijven. Op sociale media kan ik zichtbaar zijn. Op Substack kan ik lezers ontmoeten. Maar op mijn eigen website laat ik iets achter.


Wil je op de hoogte blijven?

Dan is dit iets voor jou

Na het drukken op de knop "Probeer nu" opent je mailprogramma om het bericht te versturen.

Waar reizen, AI en verbeelding samenkomen in verhalen, beelden en digitale experimenten.

Nieuwsgierig blijven is misschien wel de mooiste reis die je kunt maken. Bedankt dat je een stukje met mij meereist.

© Alle rechten voorbehouden, © 2026

☕ Steun mijn creatieve werk