GPT-5.6 is niet slimmer, maar vooral bruikbaarder

Waarom de toekomst van AI niet draait om betere antwoorden, maar om betere samenwerking.

Geplaatst op: 07-07-2026
Door: Ton Haex, in de categorie: Ai & Technologie
Trefwoorden: Kunstmatige Intelligentie • Chatgpt • Toekomst

ChatGPT door de jaren heen

De afgelopen jaren heb ik tientallen artikelen geschreven over kunstmatige intelligentie. Niet omdat ik AI zie als een wondermiddel dat alle problemen oplost, maar juist omdat ik nieuwsgierig ben naar wat deze technologie in de praktijk voor ons kan betekenen.

Die nieuwsgierigheid begon eigenlijk heel eenvoudig. Ik wilde weten of AI mij kon helpen bij het schrijven van een blog. Daarna volgde een experiment met het bedenken van ideeën. Vervolgens liet ik AI een afbeelding maken. Niet veel later gebruikte ik het voor mijn websites, technische documentatie, programmeervragen, reisverhalen en uiteindelijk zelfs voor het ontwikkelen van mijn eigen TonGPT.

Achteraf gezien zie ik dat mijn manier van werken ongemerkt is veranderd. Waar ik AI eerst gebruikte als een slimme zoekmachine, gebruik ik het tegenwoordig als een vaste sparringpartner. Niet omdat AI mijn werk overneemt, maar omdat het mij helpt mijn ideeën sneller uit te werken, nieuwe invalshoeken te ontdekken en ingewikkelde projecten overzichtelijk te houden.

Toen ik onlangs een artikel over GPT-5.6 las, realiseerde ik me dat de auteur eigenlijk precies dezelfde ontwikkeling beschreef. Niet de introductie van een nóg slimmer taalmodel stond centraal, maar de manier waarop onze samenwerking met AI verandert. Dat zette mij aan het denken. Misschien kijken we namelijk al jaren naar de verkeerde vraag. We vragen ons voortdurend af of een nieuw AI-model slimmer is dan zijn voorganger. We vergelijken benchmarks, percentages, snelheid en prestaties alsof het een nieuwe processor of videokaart betreft.

Maar eerlijk gezegd merk ik daar in mijn dagelijkse werk steeds minder van. Wat ik wél merk, is dat AI steeds beter begrijpt waar ik naartoe wil. Het onthoudt de context van een project beter, denkt logischer mee en helpt mij om grotere opdrachten op te delen in overzichtelijke stappen. Het voelt daardoor minder als een machine die antwoord geeft en steeds meer als een collega die met mij meedenkt. Dat is een veel belangrijkere ontwikkeling dan een paar procent extra nauwkeurigheid op een technische test.

Van chatbot naar samenwerkingspartner

Als iemand mij een paar jaar geleden had gevraagd wat ChatGPT was, had ik waarschijnlijk gezegd dat het een chatbot was die verrassend goede antwoorden gaf. Dat was ook zo:

  1. Je stelde een vraag.
  2. Je kreeg een antwoord.
  3. En daarna begon het volgende gesprek weer helemaal opnieuw.

Die manier van werken kennen we eigenlijk al tientallen jaren. Zoekmachines deden hetzelfde. Alleen waren de antwoorden daar verdeeld over tientallen websites die je zelf nog moest doorzoeken. De eerste generatie AI maakte dat proces veel prettiger. In plaats van tien pagina's te openen kreeg je één begrijpelijk antwoord. Dat voelde revolutionair. Toch was het eigenlijk nog steeds hetzelfde principe.

  1. Vraag.
  2. Antwoord.
  3. Klaar.

Pas veel later begon ik te merken dat er iets fundamenteel veranderde. Ik werkte aan een grote serie artikelen over RapidWeaver Elements. Normaal gesproken betekende dat urenlang documentatie lezen, aantekeningen maken, structuur bedenken en vervolgens alles omzetten naar begrijpelijke taal. Nu gebeurde er iets anders:

  1. Ik vertelde AI waar het project over ging.
  2. Ik legde uit welke doelgroep ik voor ogen had.
  3. Ik beschreef mijn schrijfstijl.
  4. Ik gaf voorbeelden van eerdere artikelen.

En ineens werkte ik niet meer met losse antwoorden, maar aan één doorlopend project. Tijdens het schrijven hoefde ik niet steeds opnieuw uit te leggen wat RapidWeaver Elements was. AI kende de context al. Het wist welke keuzes we eerder hadden gemaakt en kon daarop voortbouwen. Dat was voor mij misschien wel het eerste moment waarop ik besefte dat ik niet langer een chatbot gebruikte. Ik werkte samen. Die ervaring heb ik inmiddels bij vrijwel elk project. Wanneer ik een nieuwe categorie voor Neural Garden ontwikkel, begint AI niet iedere keer opnieuw vanaf nul. Het begrijpt inmiddels de sfeer, de opbouw, de toon en zelfs de manier waarop ik mijn afbeeldingen beschrijf. Hetzelfde geldt voor mijn website.

AI weet inmiddels dat ik niet houd van overdreven marketingtaal. Dat ik liever uitleg geef dan verkoop. Dat ik bezoekers wil uitnodigen om zelf te ontdekken in plaats van ze ergens naartoe te duwen. Daardoor verschuift mijn rol. Ik besteed minder tijd aan uitleggen en meer tijd aan nadenken. En juist dat is volgens mij de echte winst.

  • AI neemt het denkwerk niet van mij over.
  • Het neemt vooral veel repetitief werk weg.

Daardoor blijft er meer ruimte over voor datgene wat mensen juist goed kunnen: verbanden leggen, keuzes maken, nieuwe ideeën bedenken en betekenis geven aan informatie. Misschien is dat wel de grootste misvatting rondom AI. Veel mensen denken dat kunstmatige intelligentie onze creativiteit zal vervangen. Mijn ervaring is precies het tegenovergestelde.

Sinds ik AI intensief gebruik, ben ik juist méér gaan schrijven.

  • Ik ben grotere projecten begonnen.
  • Ik durf langere artikelen te maken.
  • Ik werk ideeën verder uit die anders misschien in een notitieboekje waren blijven liggen.

Niet omdat AI creatiever is dan ik. Maar omdat het mij helpt mijn eigen creativiteit sneller zichtbaar te maken. Dat verschil lijkt klein. In werkelijkheid verandert het alles.


Mijn eigen AI-reis: van nieuwsgierigheid naar vertrouwen

Als ik terugkijk, moet ik soms glimlachen om mijn eerste kennismaking met AI. Ik stelde eenvoudige vragen, liet af en toe een tekst herschrijven en experimenteerde voorzichtig met een afbeelding. Meer niet. Ik vond het indrukwekkend, maar ik zag het nog niet als iets dat mijn manier van werken wezenlijk zou veranderen. Dat veranderde sneller dan ik had verwacht.

Ik ontdekte dat AI niet alleen goed was in het beantwoorden van vragen, maar vooral in het ondersteunen van een denkproces. Hoe meer achtergrondinformatie ik gaf, hoe beter de resultaten werden. Ik begon te begrijpen dat AI geen magische machine is die vanzelf weet wat ik bedoel. De kwaliteit van de uitkomst hangt voor een groot deel af van de kwaliteit van de opdracht. Dat lijkt misschien een open deur, maar het is een inzicht dat veel mensen nog onderschatten.

Een goede prompt is veel meer dan een vraag. Het is context. Het is uitleggen waarom je iets wilt, voor wie het bedoeld is, welke toon je zoekt en welke voorkennis belangrijk is. Pas toen ik dat begon toe te passen, veranderde AI van een handig hulpmiddel in een echte samenwerkingspartner.

Ik merk dat vooral bij grotere projecten. Neem mijn website. Daar staan inmiddels honderden artikelen over uiteenlopende onderwerpen: kunstmatige intelligentie, creativiteit, fotografie, websites bouwen, reizen, verhalen, technologie en nog veel meer. Als ik over een nieuw onderwerp schrijf, wil ik dat het past bij alles wat ik eerder heb gepubliceerd. Mijn lezers herkennen mijn manier van schrijven. Ze verwachten geen droge handleiding, maar een persoonlijk verhaal waarin ik mijn eigen ervaringen deel. Juist daar helpt AI mij enorm.

Niet omdat het mijn stijl heeft bedacht, maar omdat het die inmiddels begrijpt. Het weet dat ik graag uitleg geef zonder belerend te worden. Dat ik liever nieuwsgierigheid oproep dan spectaculaire voorspellingen doe. En dat ik technologie altijd probeer terug te brengen naar de vraag wat gewone mensen er in hun dagelijks leven aan hebben. Daardoor voelt het schrijven heel anders dan vroeger. Waar ik vroeger soms een leeg scherm zag en niet wist waar ik moest beginnen, start ik nu vaak met een gesprek. Ik gooi een idee op tafel, stel een paar vragen, laat verschillende invalshoeken verkennen en kies vervolgens zelf de richting die het beste bij mijn verhaal past. Dat is misschien wel de grootste verandering.Ik schrijf nog steeds zelf. Maar ik schrijf niet meer alleen.


AI als creatieve versneller

Er bestaat een hardnekkig misverstand dat AI mensen lui zou maken. Natuurlijk kan dat gebeuren als je alles zonder nadenken overneemt. Maar dat is niet hoe ik ermee werk. Voor mij werkt AI juist als een katalysator. Soms heb ik een onderwerp waarover ik wil schrijven, maar nog geen duidelijke structuur. Dan helpt AI mij om de verschillende onderdelen op een rij te zetten. Een andere keer heb ik juist een heldere structuur, maar zoek ik naar voorbeelden of invalshoeken die ik nog niet had overwogen. En soms gebeurt er iets onverwachts.

AI stelt een vraag waar ik zelf nog helemaal niet aan gedacht had. Niet omdat het slimmer is dan ik, maar omdat het vanuit een andere invalshoek naar hetzelfde onderwerp kijkt. Juist die momenten vind ik het leukst. Ze dwingen mij om opnieuw na te denken. Om mijn eigen aannames te onderzoeken.Om mezelf de vraag te stellen of ik iets misschien te vanzelfsprekend ben gaan vinden. Dat is geen vervanging van creativiteit. Dat ís creativiteit.

Waarom context belangrijker wordt dan intelligentie

Steeds vaker hoor ik mensen vragen welk AI-model het beste is. Mijn antwoord stelt soms teleur. Want meestal zeg ik: dat hangt veel minder van het model af dan van degene die ermee werkt. Geef twee mensen precies hetzelfde AI-model en dezelfde opdracht, en de kans is groot dat de resultaten totaal verschillend zijn. De één krijgt een oppervlakkig antwoord. De ander krijgt een compleet uitgewerkt plan.

Niet omdat de AI ineens slimmer werd, maar omdat de gebruiker betere context gaf. Dat zie ik ook bij mezelf. Hoe meer tijd ik besteed aan het uitleggen van een project, hoe minder tijd ik later kwijt ben aan correcties. AI begrijpt beter wat ik bedoel, welke toon ik zoek en welke kwaliteit ik verwacht.

Eigenlijk lijkt dat verrassend veel op samenwerken met mensen. Wanneer je een collega een opdracht geeft zonder uitleg, krijg je vaak een resultaat dat nét niet is wat je bedoelde. Geef je diezelfde collega achtergrondinformatie, voorbeelden en een duidelijk doel, dan wordt het resultaat meestal veel beter. Met AI werkt dat precies zo.

Het plezier van samen ontdekken

Misschien is dat wel de reden waarom ik AI nog steeds zo fascinerend vind. Niet omdat het alle antwoorden heeft. Maar omdat het mij helpt betere vragen te stellen. En uiteindelijk begint bijna iedere ontdekking met een goede vraag. Ik merk dat ik nieuwsgieriger ben geworden. Ik probeer vaker iets uit waarvan ik vroeger dacht: dat is vast te ingewikkeld. Of het nu gaat om een nieuwe techniek in RapidWeaver Elements, een experiment met beeldgeneratie of het bouwen van een eigen GPT, ik weet dat ik onderweg een sparringpartner heb die meedenkt, alternatieven aandraagt en geduldig blijft als iets niet in één keer lukt. Dat geeft vrijheid.

Niet de vrijheid om minder te doen, maar juist om méér te ondernemen. En misschien is dat wel de mooiste winst van allemaal. AI heeft mij niet minder creatief gemaakt. Het heeft mijn nieuwsgierigheid groter gemaakt.

Kijken we eigenlijk wel naar de juiste ontwikkeling?

Iedere keer wanneer een nieuw AI-model verschijnt, zie ik ongeveer hetzelfde gebeuren. De media buitelen over elkaar heen met koppen als "nog slimmer", "nog menselijker" of "de grootste sprong ooit". Vervolgens verschijnen er tabellen vol benchmarks, grafieken en percentages die moeten aantonen hoeveel beter het nieuwste model is dan zijn voorganger. Ik begrijp die belangstelling wel.

Nieuwe technologie spreekt tot de verbeelding. We willen graag weten wat er beter is geworden. Toch bekruipt mij steeds vaker het gevoel dat we naar de verkeerde cijfers kijken. Natuurlijk is het mooi wanneer een model ingewikkelde examens beter maakt of sneller programmeercode schrijft. Dat zijn knappe prestaties. Maar in mijn dagelijkse praktijk merk ik daar eerlijk gezegd niet zo heel veel van.

  • Wat ik veel belangrijker vind, is iets anders.
  • Kan AI mij beter helpen bij een groot project?
  • Kan het de draad van een gesprek vasthouden?
  • Kan het begrijpen waar ik al weken of zelfs maanden mee bezig ben?
  • Kan het verbanden leggen tussen verschillende onderwerpen?

En misschien wel de belangrijkste vraag: "Kan het mij helpen om betere ideeën te ontwikkelen?" Dat zijn de momenten waarop ik de echte vooruitgang zie.

Slimmer of bruikbaarder?

De titel van dit artikel is niet voor niets: GPT-5.6 is niet slimmer, maar vooral bruikbaarder. Misschien is dat niet helemaal letterlijk waar. Natuurlijk worden de modellen technisch gezien steeds slimmer. Ze redeneren beter, maken minder fouten en begrijpen ingewikkelde opdrachten nauwkeuriger. Maar voor mij als gebruiker voelt dat niet als de grootste verandering. De grootste verandering is dat AI steeds beter aansluit bij de manier waarop mensen zelf werken.

Een goed voorbeeld is het schrijven van een lang artikel.

  • Vroeger vroeg ik AI om een inleiding.
  • Daarna om een hoofdstuk.
  • Vervolgens om een conclusie.

Steeds moest ik opnieuw uitleggen waar het artikel over ging. Dat voelde alsof ik iedere dag met een andere collega samenwerkte. Nu is dat heel anders. AI begrijpt veel beter dat een artikel één geheel vormt. Het onthoudt eerder gemaakte keuzes, bewaakt de rode draad en helpt om verschillende hoofdstukken logisch op elkaar aan te laten sluiten. Dat lijkt misschien een klein verschil. In de praktijk scheelt het enorm veel tijd. Maar belangrijker nog: het maakt het samenwerken prettiger.

De stille revolutie

Ik denk zelfs dat we midden in een ontwikkeling zitten die veel groter is dan de introductie van één nieuw AI-model. De echte revolutie voltrekt zich namelijk bijna ongemerkt. We zijn langzaam aan het stoppen met het geven van losse opdrachten. In plaats daarvan gaan we AI steeds vaker een complete verantwoordelijkheid geven. Dat klinkt misschien abstract. Laat ik daarom een voorbeeld geven uit mijn eigen praktijk. Wanneer ik vroeger een nieuw artikel wilde schrijven, begon ik met een leeg document.

  • Ik zocht informatie op.
  • Ik maakte aantekeningen.
  • Ik bedacht een structuur.
  • Ik schreef een eerste versie.
  • Daarna begon het herschrijven.

Tegenwoordig ziet dat proces er heel anders uit.

  • Ik bespreek eerst het onderwerp.
  • Daarna verkennen we mogelijke invalshoeken.
  • We zoeken naar verbanden met eerdere artikelen.
  • We kijken welke vragen lezers waarschijnlijk zullen hebben.
  • We bouwen een hoofdstukindeling.
  • Pas daarna begint het schrijven.

Eigenlijk gedraagt AI zich daarbij steeds meer als een redacteur die naast mij zit. Niet eentje die bepaalt wat ik moet schrijven. Maar wel iemand die voortdurend meedenkt. Dat is een wezenlijk verschil.

Van gereedschap naar teamgenoot

Misschien klinkt dat woord teamgenoot wat overdreven. Toch merk ik dat ik AI steeds minder zie als software. Wanneer ik aan een ingewikkeld project werk, heb ik regelmatig een gesprek waarin ik hardop denk.

  • "Zou dit hoofdstuk beter eerder kunnen?"
  • "Mis ik hier niet een belangrijk argument?"
  • "Hoe zou een beginner hiernaar kijken?"

Dat zijn geen opdrachten. Dat zijn gesprekken. En juist daarin schuilt volgens mij de kracht van moderne AI.Het antwoord is lang niet altijd perfect. Soms ben ik het er zelfs helemaal niet mee eens. Maar dat hoeft ook niet. Een goede sparringpartner hoeft niet altijd gelijk te hebben. Hij moet vooral zorgen dat jij beter gaat nadenken.

Waarom mensen onmisbaar blijven

Juist daarom geloof ik niet in de angst dat AI onze creativiteit zal vervangen. Sterker nog. Ik denk dat creativiteit steeds belangrijker wordt. Want hoe beter AI wordt in het uitvoeren van routinematig werk, hoe waardevoller menselijke eigenschappen worden.

  • Nieuwsgierigheid.
  • Verbeeldingskracht.
  • Twijfel.
  • Humor.
  • Ervaring.
  • Empathie.

Dat zijn eigenschappen die niet ontstaan doordat een model miljoenen documenten heeft gelezen. Ze ontstaan doordat wij leven. Doordat wij fouten maken. Doordat wij verliefd worden, reizen, teleurgesteld raken, opnieuw beginnen en langzaam een eigen kijk op de wereld ontwikkelen. Dat is precies wat ik in mijn eigen artikelen probeer mee te geven.

AI helpt mij om mijn gedachten beter onder woorden te brengen. Maar de gedachten zelf ontstaan nog altijd tijdens een wandeling, een gesprek, een reis of simpelweg terwijl ik met een kop koffie voor me uit zit te kijken. En eerlijk gezegd hoop ik dat dat nog heel lang zo blijft. Misschien is dát wel de echte vooruitgang Als ik alles wat ik de afgelopen jaren heb geleerd zou moeten samenvatten in één zin, dan zou die ongeveer zo luiden: De toekomst van AI draait niet om systemen die voor ons denken, maar om systemen die ons helpen beter te denken. Dat is een veel bescheidener belofte dan sommige futuristen doen. Maar ik denk ook dat het een veel realistischer beeld is. En misschien is dat uiteindelijk veel indrukwekkender dan welke benchmark dan ook.

AI is inmiddels verweven met bijna alles wat ik maak

Als ik eerlijk ben, gebruik ik AI inmiddels bijna iedere dag. Dat betekent niet dat ik de hele dag tegen ChatGPT zit te praten. Integendeel. Er zijn zelfs dagen waarop ik nauwelijks een vraag stel. Toch speelt AI vrijwel voortdurend een rol op de achtergrond.

Soms begint dat al vroeg in de ochtend. Ik lees een nieuwsbericht en vraag me af wat de gevolgen daarvan kunnen zijn. Niet omdat ik het antwoord niet zelf kan bedenken, maar omdat ik nieuwsgierig ben naar andere invalshoeken. AI helpt mij dan om verder te kijken dan mijn eerste indruk. Later op de dag werk ik misschien aan een nieuw artikel voor mijn website. Dan gebruik ik AI weer op een heel andere manier. Niet om een kant-en-klare tekst te laten schrijven, maar om mijn gedachten te ordenen. Welke structuur past het beste? Welke vragen zullen lezers waarschijnlijk hebben? Welke voorbeelden maken een ingewikkeld onderwerp begrijpelijk? Dat is een totaal andere manier van samenwerken dan een paar jaar geleden.


TonGPT als logisch vervolg

Misschien is TonGPT wel het mooiste voorbeeld van die ontwikkeling. Toen ik begon met het bouwen van mijn eigen GPT had ik één doel voor ogen: bezoekers van mijn website sneller laten vinden wat ze zoeken. Mijn website bevat inmiddels honderden artikelen. Zelfs ik weet soms niet meer precies waar ik ooit over geschreven heb.

Een gewone zoekfunctie kijkt vooral naar woorden. TonGPT probeert de bedoeling van een vraag te begrijpen. Dat verschil lijkt klein, maar het verandert de manier waarop bezoekers informatie vinden. Het bouwen van TonGPT was trouwens óók een mooi voorbeeld van samenwerken met AI. We dachten samen na over de structuur, de prompts, de technische mogelijkheden, de beperkingen en de privacy. Uiteindelijk ontstond niet alleen een chatbot, maar een hulpmiddel dat past bij de manier waarop ik mijn kennis wil delen.

Ook techniek wordt toegankelijker

Iets vergelijkbaars gebeurde tijdens de migratie van mijn website naar RapidWeaver Elements. Dat was geen klein project.

  • Honderden pagina's.
  • Nieuwe technieken.
  • Nieuwe werkwijzen.
  • Onverwachte problemen.

Soms liep ik uren vast op een technische fout waarvan ik werkelijk geen idee had waar die vandaan kwam. Vroeger zou ik dan eindeloos forums hebben doorgespit. Nu kon ik samen met AI stap voor stap analyseren wat er gebeurde. Niet iedere suggestie bleek de juiste. Maar vrijwel iedere suggestie bracht mij dichter bij de oplossing. Dat is precies waarom ik AI geen zoekmachine meer noem. Een zoekmachine geeft links. Een samenwerkingspartner denkt mee.

Creativiteit kent geen grenzen

Hetzelfde zie ik bij Neural Garden. Wanneer mensen de afbeeldingen zien, denken ze soms dat AI alles heeft bedacht. In werkelijkheid begint ieder beeld met een idee. Soms is dat een kleur. Soms een bloem. Soms een gedachte over licht. Of over de manier waarop natuur en technologie elkaar zouden kunnen ontmoeten. Daarna begint het echte creatieve proces.

  • Welke sfeer zoek ik?
  • Welke compositie?
  • Welke kleuren?
  • Welke techniek?
  • Welke woorden beschrijven precies het beeld dat ik voor me zie?

Het schrijven van zo'n prompt is verrassend creatief. Sterker nog, ik merk dat ik veel bewuster ben gaan kijken. Ik let meer op licht. Op vormen. Op kleurverlopen. Op details die ik vroeger misschien niet eens had opgemerkt. AI heeft mij niet minder creatief gemaakt. Het heeft mijn manier van kijken veranderd.

Meer tijd voor ideeën

Misschien is dat wel de grootste winst van allemaal. AI bespaart mij tijd. Maar niet zodat ik minder hoef te werken. Integendeel. De tijd die vrijkomt, gebruik ik om nieuwe dingen te bedenken.

  • Nieuwe blogs.
  • Nieuwe verhalen.
  • Nieuwe websites.
  • Nieuwe experimenten.

Dat is precies waarom ik AI zie als een creatieve versneller. Niet omdat het het werk van mij overneemt. Maar omdat het ruimte maakt voor het leukste gedeelte van het werk. Namelijk het bedenken.

De mens blijft de regisseur

Toch probeer ik mezelf ook regelmatig af te remmen. Want AI is indrukwekkend, maar niet onfeilbaar. Het kan overtuigend schrijven en toch ongelijk hebben. Het kan een prachtige uitleg geven waarin nét één cruciale fout zit. Het kan bronnen door elkaar halen of verbanden leggen die helemaal niet bestaan. Juist daarom controleer ik belangrijke informatie altijd. Ik lees na. Ik vergelijk. Ik zoek aanvullende bronnen. Niet omdat ik AI wantrouw. Maar omdat verantwoordelijkheid uiteindelijk bij mij ligt. Onder ieder artikel op mijn website staat mijn naam. Niet die van een AI-model.

Dat betekent ook dat ik verantwoordelijk ben voor de inhoud. En eerlijk gezegd vind ik dat een geruststellende gedachte. Want hoe goed AI ook wordt, uiteindelijk blijft het mijn verhaal. Mijn ervaringen. Mijn keuzes. Mijn stem. AI helpt mij die stem duidelijker te laten klinken. Maar het blijft mijn stem.

De volgende stap is niet kunstmatige intelligentie, maar menselijke intelligentie

Wanneer ik dit artikel teruglees, valt mij één ding op. Ik heb eigenlijk nauwelijks geschreven over GPT-5.6. En misschien is dat wel precies de bedoeling. Natuurlijk worden de modellen beter. Ze worden sneller, nauwkeuriger en veelzijdiger. Over een jaar praten we waarschijnlijk alweer over GPT-6 of een ander model dat opnieuw indrukwekkende prestaties levert.

Maar ik denk niet dat dát de ontwikkeling is die we ons over tien jaar nog zullen herinneren. De echte verandering zit volgens mij ergens anders. Die zit in ons.

In de manier waarop wij leren samenwerken met deze technologie. Ik vergelijk het wel eens met de opkomst van internet. In de jaren negentig draaide alles om de techniek. We spraken over modems, internetsnelheden, browsers en providers. Dat leek toen het belangrijkste. Maar als je er nu op terugkijkt, heeft bijna niemand het daar nog over.

We hebben het over online winkelen, videobellen, digitale fotografie, navigatie, bankieren en contact houden met familie aan de andere kant van de wereld. Het internet veranderde niet omdat de techniek steeds sneller werd. Het veranderde omdat wij ontdekten wat we ermee konden doen. Ik vermoed dat AI precies dezelfde ontwikkeling zal doormaken. Over een paar jaar praten we waarschijnlijk veel minder over modellen en versienummers. Dan hebben we het over wat we ermee creëren. Welke problemen we ermee oplossen. Welke nieuwe mogelijkheden erdoor ontstaan. En hoe het ons dagelijks leven verrijkt.

Mijn tien lessen tot nu toe

De afgelopen jaren heb ik veel geëxperimenteerd. Soms met succes, soms ook niet. Maar uit al die ervaringen zijn een paar eenvoudige lessen ontstaan die ik graag meegeef.

1. Begin klein.

Je hoeft geen programmeur te zijn om met AI aan de slag te gaan. Eén goede vraag is vaak voldoende om de mogelijkheden te ontdekken.

2. Zie AI als een gesprekspartner.

De beste resultaten ontstaan zelden uit één opdracht. Stel vervolgvragen, vraag om alternatieven en blijf nieuwsgierig.

3. Geef zoveel mogelijk context.

Hoe beter AI begrijpt wat je wilt bereiken, hoe bruikbaarder de antwoorden worden.

4. Blijf kritisch.

Controleer feiten, vergelijk bronnen en vertrouw nooit blind op een overtuigend antwoord.

5. Gebruik AI niet om minder na te denken, maar om beter na te denken.

Dat klinkt misschien als een nuance, maar voor mij maakt het alle verschil.

6. Laat je creativiteit leidend blijven.

AI kan ideeën uitwerken, maar de oorspronkelijke inspiratie komt nog altijd van jou.

7. Durf te experimenteren.

Veel van mijn leukste projecten ontstonden doordat ik simpelweg dacht: "Zou dit ook kunnen?"

8. Wees niet bang om fouten te maken.

Juist door dingen uit te proberen ontdek je hoe krachtig AI kan zijn.

9. Bescherm je eigen stem.

Laat AI nooit bepalen wie jij bent of hoe jij schrijft. Gebruik het als ondersteuning, niet als vervanging.

10. Blijf nieuwsgierig.

Nieuwsgierigheid is misschien wel de belangrijkste eigenschap in een tijd waarin technologie zich razendsnel ontwikkelt.

Waarom ik optimistisch ben

Er wordt veel gesproken over de risico's van kunstmatige intelligentie. En terecht. We moeten kritisch blijven. We moeten nadenken over privacy, auteursrecht, desinformatie en de invloed van grote technologiebedrijven. Dat zijn serieuze onderwerpen die aandacht verdienen. Toch overheerst bij mij iets anders. Verwondering.

Ik vind het bijzonder dat ik als gepensioneerde iedere dag nieuwe dingen kan leren. Dat ik zonder programmeur te zijn ingewikkelde websites kan bouwen. Dat ik ideeën kan uitwerken die vroeger misschien in een notitieboekje waren blijven steken. AI heeft mijn nieuwsgierigheid niet vervangen. Het heeft die juist gevoed. En misschien geldt dat straks voor veel meer mensen.

  • Voor senioren die eindelijk die familiekroniek schrijven.
  • Voor vrijwilligers die hun vereniging beter organiseren.
  • Voor fotografen die hun beelden op een nieuwe manier leren presenteren.
  • Voor ondernemers die sneller kunnen innoveren.
  • Voor iedereen die bereid is om te blijven leren.


Tot slot

Soms vragen mensen mij of AI de wereld gaat veranderen. Mijn antwoord is meestal verrassend eenvoudig. Nee. Wij veranderen de wereld. AI is één van de gereedschappen waarmee we dat doen. Zoals de drukpers, de camera, de computer en het internet dat vóór ons deden. De vraag is daarom niet of AI steeds slimmer wordt. De vraag is wat wij met die intelligentie gaan doen.

  • Ik weet inmiddels wel hoe ik daar zelf in sta.
  • Ik blijf experimenteren.
  • Ik blijf vragen stellen.
  • Ik blijf fouten maken.
  • Ik blijf ontdekken.

En misschien is dat uiteindelijk wel de belangrijkste les die AI mij tot nu toe heeft geleerd. Niet hoe ik betere antwoorden kan krijgen. Maar hoe ik betere vragen kan stellen. Want uiteindelijk begint iedere ontdekking, iedere uitvinding en ieder goed verhaal met precies dezelfde stap. Nieuwsgierig durven zijn.

Wil je op de hoogte blijven?

Dan is dit iets voor jou

Na het drukken op de knop "Probeer nu" opent je mailprogramma om het bericht te versturen.


Errata – GPT-5.6 ontwikkelt zich verder

Kort nadat ik dit artikel afrondde, maakte OpenAI meer bekend over de GPT-5.6-familie. Daaruit blijkt opnieuw dat de ontwikkeling van AI niet alleen draait om betere antwoorden, maar vooral om betere samenwerking en complexere workflows.

Zo bestaat GPT-5.6 uit drie modellen, elk met een eigen doel. Sol is bedoeld voor de meest complexe taken, zoals programmeren, wetenschappelijk onderzoek en cybersecurity. Terra richt zich op dagelijkse productiewerkzaamheden en biedt een goede balans tussen prestaties en kosten. Luna is geoptimaliseerd voor grote aantallen eenvoudige opdrachten waarbij snelheid en efficiëntie belangrijk zijn.

Nog interessanter vind ik de nieuwe mogelijkheden achter de schermen. GPT-5.6 kan in bepaalde situaties zelfstandig hulpmiddelen aansturen, meerdere deelopdrachten parallel uitvoeren en de resultaten vervolgens samenbrengen tot één antwoord. Ook kan het de context van een project beter vasthouden, waardoor langdurige gesprekken en grotere projecten consistenter worden.


Voor de gemiddelde gebruiker verandert er op het eerste gezicht misschien niet veel. Je opent nog steeds een chatvenster en stelt een vraag. Maar onder de motorkap wordt AI steeds beter in het plannen, organiseren en uitvoeren van complete werkprocessen.

Dat bevestigt precies de gedachte die ik in dit artikel heb proberen te verwoorden. De grootste vooruitgang zit niet alleen in een slimmer taalmodel, maar in de manier waarop AI steeds meer een samenwerkingspartner wordt. Niet een systeem dat alleen antwoord geeft, maar een systeem dat kan meedenken, taken kan coördineren en complexe projecten stap voor stap helpt realiseren.

Ik vermoed dan ook dat we over een paar jaar nauwelijks nog spreken over modelnamen als Sol, Terra of Luna. Net zoals we vandaag de dag niet meer stilstaan bij de snelheid van onze internetverbinding wanneer we online samenwerken. We zullen AI dan vooral beoordelen op één vraag: helpt het mij om mijn ideeën beter, sneller en creatiever werkelijkheid te maken?

En eerlijk gezegd denk ik dat dát uiteindelijk de enige maatstaf is die echt telt.

Waar reizen, AI en verbeelding samenkomen in verhalen, beelden en digitale experimenten.

Nieuwsgierig blijven is misschien wel de mooiste reis die je kunt maken. Bedankt dat je een stukje met mij meereist.

© Alle rechten voorbehouden, © 2026

☕ Steun mijn creatieve werk