Soms vragen mensen me: “Gebruik jij die AI nou echt elke dag?”
Mijn antwoord is: ja, bijna elke dag. Niet omdat ik het nodig héb, maar omdat het werkt. Voor mij is ChatGPT een hulpmiddel. Een tweede stem. Iemand om tegenaan te praten – of beter gezegd: tegenaan te schrijven. Niet heilig. Niet almachtig. Maar wel handig. Slim, snel, en vaak verrassend scherp.
Maar laat ik meteen iets duidelijk maken: ik zie ChatGPT niet als een soort vervanger van mijn creativiteit of stem. Integendeel. Het is een soort turbo op mijn denkproces. Een hulpmiddel dat me helpt om sneller, scherper en helderder te schrijven. En, eerlijk is eerlijk: soms ook gewoon om mijn gedachten uit de knoop te halen.
Dat is hoe ik het nú zie. Maar ik zie ook hoe het verandert. Hoe het groeit. En ik weet zeker: dit hulpje wordt binnenkort nog véél beter. En persoonlijker.
Een gereedschap, geen toverstaf
Wat ChatGPT voor mij niet is: een kant-en-klare oplossing. Ik stop er een vraag in en krijg er iets terug – maar dat is pas het begin. Het echte werk gebeurt daarna. Dan ga ik schrappen, herschrijven, toevoegen, mijn toon terugbrengen, mijn stijl erin duwen. Pas dán begint het op míjn tekst te lijken.
Ik gebruik het als gereedschap, niet als toverstaf. Vergelijk het met een goed mes in de keuken: het helpt je sneller en preciezer snijden, maar je moet nog steeds zelf koken. En proeven.
Voorbeeld: een eerste blogopzet
Een tijdje terug wilde ik een blog schrijven over AI en ouder worden. Ik had het idee in mijn hoofd, maar kwam er niet lekker in. Ik vroeg ChatGPT: “Schrijf een korte introductie over waarom AI juist voor senioren interessant kan zijn.”
Wat ik kreeg was… tja, een net begin. Een beetje schools. Te formeel. “In de hedendaagse samenleving speelt technologie een steeds belangrijkere rol in het dagelijks leven van ouderen.” Dat soort zinnen. Dat past dus totaal niet bij hoe ík praat of schrijf.
Maar toch hielp het. Want ik had ineens iets om op te reageren. Ik dacht: nee, zo wil ik het niet. En dat “nee” gaf me richting. Ik ging het herschrijven, in mijn eigen woorden. Resultaat? Een blog die begon met een anekdote over een oudere dame die me aansprak bij de Hortus in Nijmegen, en me vroeg: “Jij doet toch iets met AI?” Dáár zat de menselijke toon in. En dat had ik zonder AI misschien niet zo snel gevonden.
Sparren met een digitale assistent
 | Wat ik prettig vind, is dat ik met ChatGPT kan sparren. Soms stel ik expres een wat vage vraag. Bijvoorbeeld: “Waarom vinden mensen AI eng?” Gewoon om te zien welke hoeken het opgaat. Of ik zeg: “Noem drie redenen waarom AI juist géén bedreiging is.” Niet omdat ik die redenen zelf niet weet, maar omdat ik benieuwd ben hoe het model denkt. |
En dan zie je soms rake dingen. Zoals laatst, toen het antwoordde:
De meeste AI-systemen zijn gespecialiseerd en kunnen geen algemene menselijke intelligentie nabootsen.
Mensen houden altijd controle over hoe AI wordt ingezet (of zouden dat moeten doen).
Angst voor nieuwe technologie is historisch gezien bijna altijd overdreven geweest.
Daar kan ik iets mee. Soms neem ik het letterlijk over, maar vaker nog gebruik ik het als vertrekpunt voor mijn eigen interpretatie. Een hulpmiddel dat me richting geeft, zonder de boel over te nemen.
Waarom ik blij ben met het geheugen
Sinds het geheugen in GPT’s actief is, merk ik verschil. ChatGPT onthoudt nu beter wie ik ben. Dat ik veel schrijf, dat ik liever persoonlijke verhalen vertel dan droge uiteenzettingen, dat ik een directe stijl heb en dat ik een broertje dood heb aan AI-taal als “in deze snel veranderende wereld…”
En dat scheelt tijd. Ik hoef mezelf niet telkens opnieuw uit te leggen. Het weet dat ik reisblogs schrijf, dat ik AI gebruik om creatieve afbeeldingen te maken, dat ik AI zie als iets om nieuwsgierig naar te zijn – niet als bedreiging. Daardoor krijg ik sneller suggesties die bij me passen.
Als ik vraag: “Help me met een outline voor een blog over waarom je géén prompt-goeroe hoeft te zijn om slimme dingen met AI te doen”, dan krijg ik een opzet die al in de goede richting zit. Geen algemene riedel, maar een structuur die past bij mijn toon. Bijvoorbeeld:
- Inleiding met zelfrelativering
- Een voorbeeld uit de praktijk (zoals het mislukte prompt-experiment)
- Waarom eenvoud vaak beter werkt
- Hoe jij het zelf aanpakt zonder jargon
Ik denk dan: hé, dat is herkenbaar. Dat ben ik. En dan ga ik aan de slag.
Verwachtingen voor de korte termijn
Wat ik de komende tijd verwacht? Dat ChatGPT beter leert luisteren. En vooral: beter leert afstemmen. Op míj. Mijn schrijfstijl, mijn voorkeuren, mijn projecten. Ik wil niet alleen een slimme tekstgenerator. Ik wil een digitale collega die me snapt.
Stel je voor: ik begin met “Ik wil een blog schrijven over het gevaar van AI-detectors die menselijke teksten als AI aanduiden.” En dat het dan terugvraagt:
- Voor welk publiek is dit bedoeld?
- Wil je er een anekdote in verwerken?
- Moet het serieus of mag er een vleugje humor in?
- Wil je feiten onderbouwen met links of liever persoonlijke observaties?
Dát zou een volgende stap zijn. Een hulpmiddel dat niet alleen reageert, maar me ook begeleidt in mijn proces. Dat helpt structureren, vragen stelt, en mee-denkt over toon en invalshoek. Dan wordt het pas echt krachtig.
Wat ik níet wil
Er zijn ook dingen die ik juist níet wil. Ik wil geen AI die mijn stijl klakkeloos kopieert en dan op eigen houtje stukken gaat schrijven. Ik wil geen systeem dat met een paar steekwoorden hele artikelen produceert die zó goed lijken dat ik nauwelijks nog inbreng heb. Want dan ben ik zelf overbodig.
Dat is misschien technisch indrukwekkend, maar het haalt het hart eruit. Mijn hart. En ik schrijf niet om iets te produceren – ik schrijf omdat ik iets wil vertellen.
Het mooiste gebruik? Samenwerken
De kracht van ChatGPT zit voor mij niet in vervanging, maar in samenwerking. Net als een goede redacteur, die je soms net die ene vraag stelt waardoor alles op z’n plek valt. Of een vriend tegen wie je je idee hardop zegt – en die dan zegt: “Wacht even, bedoel je dit?”
Dat soort interactie zou ik in de toekomst nóg meer willen. Misschien komt er wel een stemfunctie bij, zodat ik tegen GPT praat zoals ik dat nu met Siri doe. Of dat het mij af en toe een berichtje stuurt: “Je zei dat je deze week een blog wilde schrijven. Zal ik je helpen met een eerste opzet?”
Een proactieve, menselijke AI die me helpt mijn ritme en stijl vast te houden – dat zou ik van harte verwelkomen.
Ook in beeld werkt het zo
Overigens werkt het met beeld ook zo. Als ik MidJourney gebruik, geef ik een prompt in. Maar dat is nooit zomaar iets. Er zit een gedachte achter. En ook daar zie je het effect van samenwerking. Ik heb geleerd om beter te verwoorden wat ik wil, en het systeem leert steeds beter te leveren wat bij me past.
Ik kan daar trouwens enorm van genieten. Van die wisselwerking tussen mijn verbeelding en een systeem dat visueel denkt. En die lijn zie ik ook bij tekst. Het is geen vervanging van mijn hoofd, het is een uitbreiding ervan.
AI die míj sterker maakt
Dat is misschien wel de kern: ik gebruik AI omdat het mij sterker maakt. Niet omdat het perfect is. Niet omdat het alles beter weet. Maar omdat het me helpt om mijn eigen ideeën sneller en scherper te verwoorden. Omdat het me uitdaagt, aanvult, en soms zelfs een spiegel voorhoudt.
En als het straks nóg persoonlijker wordt, nóg menselijker aanvoelt – dan groeit het mee met mij. Niet als bedreiging. Maar als bondgenoot.
Tot slot – en vooruitblik
Ik ben niet bang voor AI. Maar ik ben wél kritisch. Kritisch op hoe ik het gebruik, wat het toevoegt, en of ik nog steeds zelf aan het woord ben. Want dat is het enige wat telt: dat ik mezelf blijf herkennen in wat ik maak. Of ik nu schrijf, teken, of spreek.
En dat lukt nog steeds. Sterker nog: met ChatGPT lukt het vaak béter. Juist omdat het me scherp houdt. Omdat het me uitnodigt om helder te zijn. En omdat het me eraan herinnert: uiteindelijk ben ík degene die beslist wat er staat.
Dus ja – ik zie mezelf werken met ChatGPT, nu en straks. Niet als slaaf van de technologie, maar als maker met een extra gereedschap. En ik kijk uit naar wat er komt. Naar AI die echt snapt wie ik ben, hoe ik werk en wat ik wil zeggen.
Want dan wordt schrijven – net als reizen, tekenen of fotograferen – nog leuker. En misschien zelfs een beetje lichter.
